Kinderen

Iedere volwassene draagt zijn kindertijd voor het leven met zich mee. Dat kind in ons kan in eerste instantie het leven alleen tegemoet treden met de voorbeelden die het thuis heeft meegekregen. Dit wil zeggen: als alle fases op een gezonde en natuurlijke manier zijn ervaren en doorleefd is er niets aan de hand. Maar als een kind door omstandigheden thuis te vroeg de rol van volwassene krijgt toebedeeld en wanneer kritiek, vijandigheid, schaamte, kortom afwijzing dagelijkse kost zijn, dan worden deze als een drug voor het kind. Het kan dan niet meer zonder en het zal via zijn eigen gedrag, desnoods via (psychisch) geweld continu negatieve reacties in de buitenwereld uitlokken. Om de doodeenvoudige reden dat het kind niet anders kent en dus nodig heeft. 

Onderzoek heeft in de afgelopen jaren reeds uitgewezen dat gedrag  niet zomaar valt te veranderen en als er verder weinig of niets is ondernomen dan is vaak tijdens de puberjaren het hek helemaal van de dam, met alle gevolgen van dien. 

Op school leren kinderen rekenen, taal, geschiedenis, aardrijkskunde, enzovoort. Maar hoe zit het met het leren luisteren naar het eigen gevoel, het leren luisteren naar elkaar en  rekening houden met de gevoelens van een ander kind?

Hoe leert een kind zijn of haar intuïtie te ontwikkelen? Wat vinden kinderen van wat de grote mensen in deze wereld tentoonspreiden? Kortom hoe zit het met hun mening? Kinderen weten vaak heel goed waar het om gaat, maar krijgen weinig kans om te spreken.

Volwassen word je door begrip:

Een klein jongetje, met vijf cent stevig in zijn warme vuistje geklemd, kwam  de speelgoedwinkel binnen en bracht de eigenaar buiten zinnen door te vragen hem van alles en nog wat te laten zien, zonder dat hij tot  een besluit kon komen. ‘Luister eens even, mijn jongen,’ zei de winkelier ten slotte, ‘wat dacht je te kopen voor vijf cent  – de hele wereld met een hek eromheen?’ De jongen dacht even na en antwoordde toen: ‘Laat maar eens zien.’
Osho